توهم
این داستان رو دوستم برام تعریف کرده و قسم می خورد که واقعیه:
دوستم تعریف می کرد که یک شب موقع برگشتن از ده پدری تو شمال طرف اردبیل، جای این که از جاده اصلی بیاد، یاد باباش افتاده که می گفت؛ جاده قدیمی با صفا تره و از وسط جنگل رد میشه!
این طوری تعریف می کنه: من احمق حرف بابام رو باور کردم و پیچیدم تو خاکی، ٢٠ کیلومتر از جاده دور شده بودم که یهو ماشینم خاموش شد و هر کاری کردم روشن نمیشد.
وسط جنگل، داره شب میشه، نم بارون هم گرفت. اومدم بیرون یکمی با موتور ور رفتم دیدم نه می بینم، نه از موتور ماشین سر در می ارم!
راه افتادم تو دل جنگل، راست جاده خاکی رو گرفتم و مسیرم رو ادامه دادم. دیگه بارون حسابی تند شده بود.
با یه صدایی برگشتم، دیدم یه ماشین خیلی آرام و بی صدا بغل دستم وایساد. من هم بی معطلی پریدم توش.
این قدر خیس شده بودم که به فکر این که توی ماشینو نیگا کنم هم نبودم. وقتی روی صندلی عقب جا گرفتم، سرم رو آوردم بالا واسه تشکر، دیدم هیشکی پشت فرمون و صندلی جلو نیست!!!
خیلی ترسیدم. داشتم به خودم می اومدم که ماشین یهو همون طور بی صدا راه افتاد.
هنوز خودم رو جفت و جور نکرده بودم که تو یه نور رعد و برق دیدم یه پیچ جلومونه!
تمام تنم یخ کرده بود. نمی تونستم حتی جیغ بکشم. ماشین هم همین طور داشت می رفت طرف دره.
تو لحظه های آخر خودم رو به خدا این قدر نزدیک دیدم که بابا بزرگ خدا بیامرزم اومد جلو چشمم.
تو لحظه های آخر، یه دست از بیرون پنجره، اومد تو و فرمون رو چرخوند به سمت جاده.
نفهمیدم چه مدت گذشت تا به خودم اومدم. ولی هر دفعه که ماشین به سمت دره یا کوه می رفت، یه دست می اومد و فرمون رو می پیچوند.
از دور یه نوری رو دیدم و حتی یک ثانیه هم تردید به خودم راه ندادم. در رو باز کردم و خودم رو انداختم بیرون. این قدر تند می دویدم که هوا کم آورده بودم.
دویدم به سمت آبادی که نور ازش می اومد. رفتم توی قهوه خونه و ولو شدم رو زمین، بعد از این که به هوش اومدم جریان رو تعریف کردم.
وقتی تموم شد، تا چند ثانیه همه ساکت بودند، یهو در قهوه خونه باز شد و دو نفر خیس اومدن تو،
یکیشون داد زد: ممد نیگا! این همون احمقیه که وقتی ما داشتیم ماشینو هل می‎دادیم سوار ماشین ما شده بود.

از شانسی که در زندگیت یک بار بهت رو میده مواظبت کن!

یک خانم 45 ساله که یک حملهء قلبی داشت و در بیمارستان بستری بود .
در اتاق جراحی که کم مونده بود مرگ را تجربه کند خدا رو دید و پرسید
آیا وقت من تمام است؟ خدا گفت:نه شما 43 سال و 2 ماه و 8 روز دیگه عمر می کنید.

از شانسی که در زندگیت یک بار بهت رو میده مواظبت کن!

یک خانم 45 ساله که یک حملهء قلبی داشت و در بیمارستان بستری بود .
در اتاق جراحی که کم مونده بود مرگ را تجربه کند خدا رو دید و پرسید
آیا وقت من تمام است؟ خدا گفت:نه شما 43 سال و 2 ماه و 8 روز دیگه عمر می کنید.

در وقت مرخصی خانم تصمیم گرفت در بیمارستان بماند و عملهای زیر را انجام دهد
کشیدن پوست صورت-تخلیهء چربیها(لیپو ساکشن)-عمل سینه هاو جمع و جور کردن شکم .
فقط به فکر رنگ کردن موهاش و سفید کردن دندوناش بود !!!!

از اونجایی كه او زمان بیشتری برای زندگی داشت از این رو او تصمیم گرفت كه بتواند بیشترین استفاده را از این موقعیت (زندگی) ببرد.بعد از آخرین عملش او از بیمارستان مرخص شد

در وقت گذشتن از خیابان در راه منزل بوسیلهء یک آمبولانس کشته شد .
وقتی با خدا روبرو شد او پرسید:: من فکر کردم شما فرمودید من 43 سال دیگه فرصت دارم چرا شما مرا از زیر آمبولانس بیرون نکشیدید؟

خدا جواب داد :من شمارو تشخیص ندادم!!!

نتیجه : اونقدر روی شانس های دوباره سرمایه گذاری نکن !

نتیجه 2: اونقدر خودتو عوض نکن که خدا هم نشناستت!!!

آندره موروآ

شارل اول استوارت پادشاه انگلستان، تخت و تاج و سر خود را از دست ‏داد به علت اینکه یک راز را برملا و آشکار ساخته بود. شارل تصمیم گرفته بود که رؤسای شورشیان را ولو اینکه در پارلمان هم باشند توقیف سازد، اما او بی احتیاطی کرد و این تصمیم خود را با زن زیبا و جذاب و فتان خویش ملکه «هانریت دوفرانس» درمیان گذاشت.
ملکه که از این خبر به وجد و شعف آمده بود، آن را به یکی از خانم هایی که ملازم خدمت وی بودند و به وی اعتماد داشت گفت و آن خانم از آن جهت که با دسته ی مخالفان مخفیانه ارتباط داشت فوراً خبر را به نحوی به اعضای پارلمانی که مورد تهدید توقیف بودند رسانید. نتیجه آن شد که وقتی شاه درصدد اجرای تصمیم نهایی خویش برآمد و خواست، اعضای پارلمان را توقیف کند، پرندگان از قفس پریده بودند و ملت سر به اغتشاش برداشته بود!
حکم اخلاقی است که: «نباید چیزی گفت مگر آنچه را که لازم است و به کسی که لازم است و موقعی که لازم است.»


برگرفته از كتاب:
موروآ، آندره؛ هنر خوب زندگي كردن؛ برگردان بيدار؛

ترس
گای فینلی

‏اگر از شرایط دلهره آور آگاه باشید، به جای ‏اینکه از آن بترسید، برای همیشه ارتباط خود را با ترس قطع می کنید. ‏آگاهی از ترس هایتان به شما اختیار می دهد به طریقی کاملاً تازه بر آن تأثیر متقابل بگذارید. این ارتباط درونی تازه به شما قدرت می دهد به جای اینکه برده ی ناآگاه ترس هایتان باشید، از تأثیرات ترسناک آنها آگاه شوید. و هر روزی که چیزی جدید در مورد سرشت متزلزل واکنش های ترسناک خود کشف کنید، آن واکنش ها قدرت خود را در برابر شما از دست می دهند. چرا؟ چون شما آنها را همان طور می بینید که همیشه بوده اند: نیروهای خودکار کودن.
‏ترس آگاهانه یعنی خودتان می دانید که ترسیده اید، اما همزمان می دانید که همین ترس ها به همان اندازه که نشان می دهند، واقعی نیستند.
‏ترس براستی چیزی نیست مگر واکنشی محدودکننده که ما همیشه آن را با سپر بلا اشتباه گرفته ایم. وقتش است آن را به امان خدا رها کنیم که البته هر وقت بخواهیم می توانیم این کار را بکنیم. حالا می گویم چطور: جرأت پیشروی داشته باشید، حتی زمانی که می ترسید.


برگرفته از كتاب:
فينلي، گاي؛ سرنوشت خود را رقم بزنيد(توانايي شكل دادن آينده)

نیچه

بر سخت کوشیِ کوشا
رشک می بَرَم
روزش همواره
به روشنی طلا برمی آید
و به روشنی طلا
فرو می شود،
بر دریای تیره.
و فراموشی گِردِ بسترش می شکوفد
خُرد و خراب.


برگرفته از كتاب:
نيچه، فردريش ويلهم؛ اكنون ميان دو هيچ؛

نمای بیرونی و درونی خانه داماد

هدایای داماد یا به اصطلاح خودمان زیر لفظی شامل : چک، پلاک های طلا، کاسه برنج طلایی و مخلفات دیگر

داماد و ساقدوش هایش عازم خانه عروس می شوند

منزل خانواده عروس خانوم

حلقه الماس نشان و الماس های مانیکور ناخن های عروس

رد کردن پلاک های مخصوص هدایا از زیر در اتاق عروس برای باز کردن در به روی داماد خوشبخت

سالن پذیرایی میهمانان جشن عروسی

و بالاخره مراسم عروس کشانی و اتومبیل هایی که ماشین مخصوص عروس را اسکورت می کنند

، ۴ Ferrari , 4 Rolls Royce ، ۶ Mercedes Benz ، ۶ Bentleys ، ۶ Wranglers ، Lamborghinis ، a Hummer، ۲۰ Audi A8s
در بین این ماشین ها دیده می شوند … F360 ، ۴ Porsche Cayees ، Range Rovers ، BMW X5 ، Aude Q7

عكسهای جالب از جنگ جهانی دوم

بلاخره همتجاوز به نوامیس مردم در خیابان دستگیر (نظر یادتون نره)

رابرت ام. راک

یک سال از پایان جنگ جهانی دوم گذشته بود و من عضو ارتش اشغال گر جزیره ی «اوکیناوا» بودم. چند ماهی بود که در حیاط پایگاه ما دزدی می شد. توری پنجره ی آلونک مرا بریده و وسایلم را برده بودند، اما عجیب بود که دزد فقط چند آب نبات و ماس ماسک برداشته بود و به چیزهای باارزش دست نزده بود! یک بار ردپای گِلی برهنه ای را روی زمین و میز چوبی دیدم. کوچک بود؛ انگار که ردپای بچه باشد. مدتی بعد فهمیدم چند بچه ی یتیم در جزیره زندگی می کنند که بی سرپرست اند؛ هرچه دست شان برسد می خورند و هر چیزی که چفت و بست درست نداشته باشد برمی دارند.
چندی نگذشت که خودنویس «واترمن» گران قیمتم ناپدید شد که این مسئله خیلی برایم سنگین بود.
یک روز صبح، مردی را از محوطه ی زندان آوردیم که بر انجام صحیح کارها نظارت می کرد. قبلاً چند بار او را دیده بودم. آدم آرام و خوش تیپی بود. شق و رق می ایستاد و با دقت به حرف گوش می کرد. با دیدنش پیش خود گفتم درجه اش در ارتش ژاپن هرچه که بوده (احتمالاً افسر) وظیفه اش را خیلی خوب انجام می دهد. اما حالا می دیدم خودنویسم به جیب این مرد متین ژاپنی گیره شده است!
باور نمی کردم آن را دزدیده باشد. معمولاً روان شناسی شخصیتم خوب است و این آدم به نظر من آدم قابل اعتمادی می آمد. اما انگار این بار اشتباه کرده بودم. خودنویسم پیش او بود؛ چند روزی هم بود که در محوطه ی ما کار می کرد. تصمیم گرفتم سوءظن خود را جدی بگیرم و احساساتم نسبت به او را فراموش کنم. دستم را پیش بردم تا خودنویس را از جیبش بردارم.
با تعجب خود را پس کشید.
خودنویس را لمس کردم و با قیافه ای حق به جانب از او خواستم آن را به من بدهد. سرش را به علامت منفی تکان داد. به نظر می آمد کمی ترسیده است ولی با این حال عقب نشینی نمی کرد. نمی خواستم به خودم بقبولانم که دارم اشتباه می کنم. قیافه ی عصبانی به خود گرفتم و اصرار کردم.
بالاخره آن را به من داد، اما به شدت ناراحت و افسرده شده بود. هرچه باشد، وقتی نماینده ی ارتش غالب به اسیر دستوری می دهد، او چه کاری غیر از تسلیم از دستش برمی آید؟ در صورت سرپیچی از فرمان، مجازات در انتظارش بود و او هم احتمالاً به قدر کفایت از این ماجراها دیده بود.
سه هفته بعد خودنویسم را در اتاقم پیدا کردم. از ظلم و بی رحمی که نسبت به آن مرد ابراز داشته بودم، شرمنده می شدم. می دانم قربانی شدن چه قدر سخت است؛ از این که کسی ناعادلانه، مافوق تو باشد، از این که ببینی اعتماد و اطمینان با خونسردی سر بریده می شود. هر دو خودنویس ها سبز بودند و راه راه طلایی داشتند اما راه های یکی عمودی بود و دیگری افقی. بدتر از آن این که حالا می فهمم چه قدر به دست آوردن چنین خودنویسی برای او سخت تر بوده تا برای من.
حالا پنجاه سال از آن ماجرا می گذرد و من هیچ کدام از آن خودنویس ها را ندارم، اما ای کاش می توانستم آن مرد را پیدا کنم و از او معذرت بخواهم.

همه ي خوشبختي ها و موفقيت هايي كه به من روي آورده، از درهايي وارد شده كه آنها را به دقت بسته بودم.((لرد بايرون))

براي جامعه، فضيلت و اخلاق از نان شب هم واجب تر است. اگر جامعه اي شكست اخلاقي بخورد با هيچ نيرويي نمي توان شكست را جبران نمود.((افلاطون))

خوشبخت ترين مردم كسي است كه براي برتري هاي ديگران ارزش قائل است و از شادي ديگران آن قدر شاد مي شود كه گويي اين شادي مربوط به خود اوست.((گوته))

آدم ها تهي از توانايي نيستند، تهي از اراده اند.((ويكتور هوگو))

راهي را كه جاده نشان مي دهد دنبال نخواهم كرد؛ از مسيري مي روم كه جاده اي ندارد تا از خود ردپايي بر جاي گذارم.((موريل استرير))

در جاده ي برتري جويي، محدوديتي براي سرعت وجود ندارد.((ديويد جانسون))

برنده، هيچگاه ميدان را خالي نمي كند؛ و كسي كه ميدان را خالي مي كند، هيچ گاه برنده نمي شود.((؟))

راهي به سوي خوشبختي وجود ندارد؛ خوشبختي خود راه است، راهي كه از درون شما آغاز مي شود و به كمك توانايي و قابليت شما در جهان برون تجلي مي يابد.((وين داير))

بهتر است مخالفت خود را با چيزي به صورت موافقت خود با چيزي ديگر بيان كنيد! به جاي مبارزه با جنگ، براي صلح بكوشيد، به جاي مبارزه با فقر، براي فراواني تلاش كنيد، و به جاي تكيه ي افراطي بر منع كردن از بدي، انجام كارهاي نيك را تبليغ كنيد.((وين داير))

اگر بدي كسي را شنيديد و معلوم شد كه همه ي مردم او را بد مي دانند، به بدي او حكم نكنيد، اما اگر خوبي كسي را شنيديد و آشكار شد كه همه از او خوب مي گويند، به خوبي آن شخص مطمئن باشيد.((شاتو بريان))

آبراهام اچ. مزلو
‏
به خوبی می دانیم که کودکان، قابلیت تجربه ی اوج را دارند و این حالت را غالباً در دوران کودکی تجربه می کنند. ما همچنین می دانیم که نظام فعلی مدارس، وسیله ای بی نهایت مؤثر در مچاله کردن و تخریب تجربه های اوج و ممانعت از امکان حادث شدن آن است. معلم طبیعی ای که برای دانش آموز احترام قایل است و از شیطنت ها و لذت شاگردان در کلاس درس وحشت ندارد بسیار نادر است. البته ناگفته نماند معلم در کلاس های سنتی که دارای سی وپنج دانش آموز است و می باید مقدار معینی از هر کتاب را در زمان محدودی تدریس کند، ناگزیر است به نظم و ساکت بودن کلاس بیشتر توجه داشته باشد، در نتیجه شیطنت بچه ها را تجربه نمی کند و از این تجربه ی شادی بخش و دلچسب بی نصیب می ماند. از طرف دیگر فلسفه ی رایج آموزش و پرورش ما و مدارس تربیت معلم به این فرضیه ی ضمنی چسبیده اند که شوخ و شنگی دانش آموزان در کلاس درس امری خطرناک است. حتی می توان وظایف دشوار یادگیری خواندن، تفریق و ضرب را که در جامعه ی صنعتی شده لازم است افزایش داد و آن ها را برای دانش آموزان دلچسب کرد.
مدرسه چه نقشی می تواند بازی کند که آرزوی مرگ را در کودک کودکستانی خنثی نماید و آرزوی زندگی را در کودک کلاس اول ابتدایی تقویت کند؟ شاید مهم ترین کاری که مدرسه می تواند در این زمینه انجام دهد این باشد که حس انجام کاری را در کودک بیدار کند. کودکان بیش از این که خود از انجام کاری لذت ببرند از کمک کردن به یک ‏کوچک تر یا ضعیف تر از خود لذت بسیار می برند و رضایت خاطر حاصل می کنند. با اجتناب کردن از گروه بندی می توان خلاقیت را در بچه تشویق کرد. از آن جا که بچه ها معلمان خود را سرمشق قرار می دهند، می توان معلمان را تشویق کرد که شاداب و خودشکوفا بشوند. والدین الگوهای مخدوش رفتاری خود را به فرزندان خود منتقل می کنند، اما اگر معلمان سالم تر و قوی تر باشند، بچه ها می توانند آن ها را الگو قرار دهند و به جای والدین خود از آن ها تقلید کنند.

توهم
این داستان رو دوستم برام تعریف کرده و قسم می خورد که واقعیه:
دوستم تعریف می کرد که یک شب موقع برگشتن از ده پدری تو شمال طرف اردبیل، جای این که از جاده اصلی بیاد، یاد باباش افتاده که می گفت؛ جاده قدیمی با صفا تره و از وسط جنگل رد میشه!
این طوری تعریف می کنه: من احمق حرف بابام رو باور کردم و پیچیدم تو خاکی، ٢٠ کیلومتر از جاده دور شده بودم که یهو ماشینم خاموش شد و هر کاری کردم روشن نمیشد.
وسط جنگل، داره شب میشه، نم بارون هم گرفت. اومدم بیرون یکمی با موتور ور رفتم دیدم نه می بینم، نه از موتور ماشین سر در می ارم!
راه افتادم تو دل جنگل، راست جاده خاکی رو گرفتم و مسیرم رو ادامه دادم. دیگه بارون حسابی تند شده بود.
با یه صدایی برگشتم، دیدم یه ماشین خیلی آرام و بی صدا بغل دستم وایساد. من هم بی معطلی پریدم توش.
این قدر خیس شده بودم که به فکر این که توی ماشینو نیگا کنم هم نبودم. وقتی روی صندلی عقب جا گرفتم، سرم رو آوردم بالا واسه تشکر، دیدم هیشکی پشت فرمون و صندلی جلو نیست!!!
خیلی ترسیدم. داشتم به خودم می اومدم که ماشین یهو همون طور بی صدا راه افتاد.
هنوز خودم رو جفت و جور نکرده بودم که تو یه نور رعد و برق دیدم یه پیچ جلومونه!
تمام تنم یخ کرده بود. نمی تونستم حتی جیغ بکشم. ماشین هم همین طور داشت می رفت طرف دره.
تو لحظه های آخر خودم رو به خدا این قدر نزدیک دیدم که بابا بزرگ خدا بیامرزم اومد جلو چشمم.
تو لحظه های آخر، یه دست از بیرون پنجره، اومد تو و فرمون رو چرخوند به سمت جاده.
نفهمیدم چه مدت گذشت تا به خودم اومدم. ولی هر دفعه که ماشین به سمت دره یا کوه می رفت، یه دست می اومد و فرمون رو می پیچوند.
از دور یه نوری رو دیدم و حتی یک ثانیه هم تردید به خودم راه ندادم. در رو باز کردم و خودم رو انداختم بیرون. این قدر تند می دویدم که هوا کم آورده بودم.
دویدم به سمت آبادی که نور ازش می اومد. رفتم توی قهوه خونه و ولو شدم رو زمین، بعد از این که به هوش اومدم جریان رو تعریف کردم.
وقتی تموم شد، تا چند ثانیه همه ساکت بودند، یهو در قهوه خونه باز شد و دو نفر خیس اومدن تو،
یکیشون داد زد: ممد نیگا! این همون احمقیه که وقتی ما داشتیم ماشینو هل می‎دادیم سوار ماشین ما شده بود.

از شانسی که در زندگیت یک بار بهت رو میده مواظبت کن!

یک خانم 45 ساله که یک حملهء قلبی داشت و در بیمارستان بستری بود .
در اتاق جراحی که کم مونده بود مرگ را تجربه کند خدا رو دید و پرسید
آیا وقت من تمام است؟ خدا گفت:نه شما 43 سال و 2 ماه و 8 روز دیگه عمر می کنید.

از شانسی که در زندگیت یک بار بهت رو میده مواظبت کن!

یک خانم 45 ساله که یک حملهء قلبی داشت و در بیمارستان بستری بود .
در اتاق جراحی که کم مونده بود مرگ را تجربه کند خدا رو دید و پرسید
آیا وقت من تمام است؟ خدا گفت:نه شما 43 سال و 2 ماه و 8 روز دیگه عمر می کنید.

در وقت مرخصی خانم تصمیم گرفت در بیمارستان بماند و عملهای زیر را انجام دهد
کشیدن پوست صورت-تخلیهء چربیها(لیپو ساکشن)-عمل سینه هاو جمع و جور کردن شکم .
فقط به فکر رنگ کردن موهاش و سفید کردن دندوناش بود !!!!

از اونجایی كه او زمان بیشتری برای زندگی داشت از این رو او تصمیم گرفت كه بتواند بیشترین استفاده را از این موقعیت (زندگی) ببرد.بعد از آخرین عملش او از بیمارستان مرخص شد

در وقت گذشتن از خیابان در راه منزل بوسیلهء یک آمبولانس کشته شد .
وقتی با خدا روبرو شد او پرسید:: من فکر کردم شما فرمودید من 43 سال دیگه فرصت دارم چرا شما مرا از زیر آمبولانس بیرون نکشیدید؟

خدا جواب داد :من شمارو تشخیص ندادم!!!

نتیجه : اونقدر روی شانس های دوباره سرمایه گذاری نکن !

نتیجه 2: اونقدر خودتو عوض نکن که خدا هم نشناستت!!!

آندره موروآ

شارل اول استوارت پادشاه انگلستان، تخت و تاج و سر خود را از دست ‏داد به علت اینکه یک راز را برملا و آشکار ساخته بود. شارل تصمیم گرفته بود که رؤسای شورشیان را ولو اینکه در پارلمان هم باشند توقیف سازد، اما او بی احتیاطی کرد و این تصمیم خود را با زن زیبا و جذاب و فتان خویش ملکه «هانریت دوفرانس» درمیان گذاشت.
ملکه که از این خبر به وجد و شعف آمده بود، آن را به یکی از خانم هایی که ملازم خدمت وی بودند و به وی اعتماد داشت گفت و آن خانم از آن جهت که با دسته ی مخالفان مخفیانه ارتباط داشت فوراً خبر را به نحوی به اعضای پارلمانی که مورد تهدید توقیف بودند رسانید. نتیجه آن شد که وقتی شاه درصدد اجرای تصمیم نهایی خویش برآمد و خواست، اعضای پارلمان را توقیف کند، پرندگان از قفس پریده بودند و ملت سر به اغتشاش برداشته بود!
حکم اخلاقی است که: «نباید چیزی گفت مگر آنچه را که لازم است و به کسی که لازم است و موقعی که لازم است.»


برگرفته از كتاب:
موروآ، آندره؛ هنر خوب زندگي كردن؛ برگردان بيدار؛

ترس
گای فینلی

‏اگر از شرایط دلهره آور آگاه باشید، به جای ‏اینکه از آن بترسید، برای همیشه ارتباط خود را با ترس قطع می کنید. ‏آگاهی از ترس هایتان به شما اختیار می دهد به طریقی کاملاً تازه بر آن تأثیر متقابل بگذارید. این ارتباط درونی تازه به شما قدرت می دهد به جای اینکه برده ی ناآگاه ترس هایتان باشید، از تأثیرات ترسناک آنها آگاه شوید. و هر روزی که چیزی جدید در مورد سرشت متزلزل واکنش های ترسناک خود کشف کنید، آن واکنش ها قدرت خود را در برابر شما از دست می دهند. چرا؟ چون شما آنها را همان طور می بینید که همیشه بوده اند: نیروهای خودکار کودن.
‏ترس آگاهانه یعنی خودتان می دانید که ترسیده اید، اما همزمان می دانید که همین ترس ها به همان اندازه که نشان می دهند، واقعی نیستند.
‏ترس براستی چیزی نیست مگر واکنشی محدودکننده که ما همیشه آن را با سپر بلا اشتباه گرفته ایم. وقتش است آن را به امان خدا رها کنیم که البته هر وقت بخواهیم می توانیم این کار را بکنیم. حالا می گویم چطور: جرأت پیشروی داشته باشید، حتی زمانی که می ترسید.


برگرفته از كتاب:
فينلي، گاي؛ سرنوشت خود را رقم بزنيد(توانايي شكل دادن آينده)

نیچه

بر سخت کوشیِ کوشا
رشک می بَرَم
روزش همواره
به روشنی طلا برمی آید
و به روشنی طلا
فرو می شود،
بر دریای تیره.
و فراموشی گِردِ بسترش می شکوفد
خُرد و خراب.


برگرفته از كتاب:
نيچه، فردريش ويلهم؛ اكنون ميان دو هيچ؛

نمای بیرونی و درونی خانه داماد

هدایای داماد یا به اصطلاح خودمان زیر لفظی شامل : چک، پلاک های طلا، کاسه برنج طلایی و مخلفات دیگر

داماد و ساقدوش هایش عازم خانه عروس می شوند

منزل خانواده عروس خانوم

حلقه الماس نشان و الماس های مانیکور ناخن های عروس

رد کردن پلاک های مخصوص هدایا از زیر در اتاق عروس برای باز کردن در به روی داماد خوشبخت

سالن پذیرایی میهمانان جشن عروسی

و بالاخره مراسم عروس کشانی و اتومبیل هایی که ماشین مخصوص عروس را اسکورت می کنند

، ۴ Ferrari , 4 Rolls Royce ، ۶ Mercedes Benz ، ۶ Bentleys ، ۶ Wranglers ، Lamborghinis ، a Hummer، ۲۰ Audi A8s
در بین این ماشین ها دیده می شوند … F360 ، ۴ Porsche Cayees ، Range Rovers ، BMW X5 ، Aude Q7

عكسهای جالب از جنگ جهانی دوم